พรุ่งนี้เดี๋ยวมาอัพโดให้ ตอนนี้ขอบ่นบางอย่างใส่บล็อกก่อน
มาบ่นตอนนี้ รู้สึกเป็นเรื่องขำๆทั่วไป แต่ตอนที่ประสบนั้นโครตเครียด - -"
...เหตุเกิด ณ วันที่ 8 มีนาคม 2553...
จขบ: *กำลังฝนข้อสอบ (ที่โครตยาก)*
จขบ: "เหวอ~" *ยางลบตก และกำลังจะก้มเก็บ*
นศ.ชายคนหนึ่งทำเสร็จแล้ว ลุกขึ้นและเดินมา... และ...
เปรี้ยง! (เสียงเอฟเฟคอันโอเวอร์ตอนยางลบกระเด็น เพราะไอ้ผู้ชายคนนั้นเตะ คาดว่ามันคงไม่เห็น และไม่ได้ตั้งใจ)
จขบ:
ยางลบกระเด็นไปไกลนู่นนนนน จนเลยที่นั่งแถวหน้า (จขบ.อยู่แถว 5 มีทั้งหมด 7 แถว)
จขบ: ยกมือบอกคนคุมสอบขออนุญาตเก็บยางลบน่าจะได้แหละ เฮ้อ...
จขบ: *กำลังวางดินสอลง เพื่อเตรียมยกมือ*
นศ.ผู้ชายอีกคนที่นั่งหน้าสุดทำเสร็จ ลุกขึ้น และ...
แผละ! (เสียงเอฟเฟคตอนมันเหยียบยางลบเรา ขณะที่มันเดินผ่านไปอย่างเมินเฉย อืม... จะพยายามคิดว่าคนนี้ก็คงไม่เห็นเช่นกัน)
จขบ:
จขบ: "............................." *จ้องมองยางลบของตัวเองที่เป็นรอยพระบาทตำปิ๊ดปี๋*
จขบ: *ก้มกลับลงมามองข้อสอบที่จำเป็นต้องลบที่ฝนผิดหลังมาตรวจทาน (ซึ่งมีจำนวน 4-5 ข้อที่คิดว่าจะลบ)*
จขบ:
จขบ: !@#$%^&!@#$%^
สุดท้ายก็ตัดสินใจระงับอารมณ์ที่กำลังเดือดพล่านผ่านม่านน้ำแข็งอยู่ภายใน แล้วก็เปิดหัวดินสอกด แล้วใช้ยางลบของดินสอกดลบ และ...
พรืดดดดด!!! (ตรงที่ลบเละเป็นทาง)
จขบ:
จขบ: กรี๊ซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซ จะเสียคะแนนมั้ยฟระเนี่ยยยยยยยย! อะไรมันจะแมร่งซวยแบบนี้ฟระ ห๊าาาาาาาาาา!!
ในขณะที่ควบคุมนิ้วมือตัวเองที่กระดิกแกร๊กๆอยู่บนโต๊ะด้วยความโมโหไม่อยู่ คนข้างๆทั้งซ้ายและขวาก็หันมามอง
คนด้านซ้าย:
คนด้านขวา:
จขบ:
สุดท้ายก็ยอมจำนน พยายามทำให้สะอาดที่สุดเท่าที่จะทำได้แล้ว แล้วก็ส่ง พอออกมาจากห้องสอบ เพื่อนๆในกลุ่มเราก็เสร็จออกมาก่อนแล้ว เมื่อเดินมากับกลุ่มจนพ้นนอกอาคารสอบ
จขบ: "ย๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกสสสสสสสส์ส์!!!!!!!!"
เพื่อนๆในกลุ่ม:
จขบ: "ไม่มีอะไรๆ *ยิ้มแป้น* เดี๋ยวกลับก่อนนะ พอดีมีเพื่อนเก่ามารออยู่ตั้งแต่ตอนบ่ายๆแล้วน่ะ"
แล้วก็ขอโทษขอโพยพวกมันว่าต้องไปหาเพื่อนคนนี้จริงๆ เพราะนานๆเจอเพื่อนคนนี้ที เดี๋ยวยัยนั่นมันงอนแล้วจะทะเลาะกันอีก
....................
.....................................
..........................................................
ว่าแล้วเราก็เดินไปหาเพื่อนสนิทเราที่รออยู่ในหอป๋วย (อา... เราอยู่ มธ. นั่นเอง) เพราะมันบอกไว้ก่อนแล้วว่าจะนั่งรออยู่ตรงไหน เราก็เดินไปเจอมันได้ทันที แต่พอไปถึง...
เพื่อนสนิท:
จขบ: ลงไปนั่งตรงเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม *จ้อง*
เพื่อนสนิท:
จขบ: "เวลาหลับแล้วน่ารักแฮะ เวลาตื่นนี่วุ่นวายยังกะอะไรดี..."
จขบ: "มารอหรือมานั่งหลับกันแน่เนี่ย" (บ่นอุบอิบ)
จขบ: *ยื่นมือไปข้างหน้า ปัดผมมันที่ตกลงมา*
ทันใดนั้น...
พรึ่บ!
จขบ: "ว้ายยยยยยยยยยย!!!" *กระเด้งลุกขึ้น*
เพื่อนสนิท: (ที่เพิ่งลืมตาจากการแกล้งหลับ) "อ๊ายยย เค้าน่ารักหยออ~~~"
จขบ:
คนรอบกายตรงแถวๆนั้นหันมามองเพราะเสียงร้องของเรา...
เพื่อนสนิท: "ยืนทำเพื่อ?"
จขบ: "........................"
เพื่อนสนิท: "เวลาเขินน่ารักจัง ฮ่า ฮ่า หนุกจังเลย แกล้งแกเนี่ย"
จขบ: "........................"
เพื่อนสนิท: "นี่ๆ เค้าอุตส่าห์มารออ่ะ เป็นชั่วโมง แล้วมายืนเงียบก้มหน้างั้นเนี่ยนะ? รู้มั้ยว่ารอมันเหนื่อยนะ เร็วๆ จุ๊บทีเดียว หายเหนื่อยเลยล่ะ"
จขบ: "เมื่อกี้แกทำอะไร..." (น้ำเสียงเหมือนยักษ์เข้าสิง) *เงยหน้าขึ้นมองมันด้วยดวงตาอาฆาต*
เพื่อนสนิท: "อ๊ายยยยย แกหน้าแดง ฮ่าๆๆๆ"
จขบ: "แกเอาเท้าแหย่เข้ามาในกระโปรงชั้นทำซากกกกกก!!"
เพื่อนสนิท: "แง๊ะ ก็อยู่ใต้โต๊ะอ้ะ ไม่ได้มีใครก้มลงไปมองซะหน่อย เอ... หรืออยากให้ชั้นมอง ไหนๆ เปิดซิ จะได้มองให้"
จขบ: "แกรู้มั้ยว่าวันนี้ชั้นเจออะไรซวยๆมาบ้าง" (ก่อนหน้ายางลบก็มีซวยสุดๆเหมือนกัน แต่ขี้เกียจพิมพ์)
เพื่อนสนิท: "จ๊ะ? ระบายมาเลย รับฟังทุกเรื่อง"
จขบ: "แก..."
เพื่อนสนิท:
จขบ: "ถ้าไม่ติดว่าเป็นหอป๋วยนะ ชั้นเหยียนแกคาโต๊ะแน่ ยัยบ้า!"
เพื่อนสนิท:
จขบ: "บ๊องตื้น"
เพื่อนสนิท:
จขบ: "ทะลึ่ง ลามก ทุเรศ บ้าๆๆๆๆๆๆ"
เพื่อนสนิท: "เวลาแป้งซึนแล้วยิ่งน่ารัก"
จขบ: "ไม่ใช่ซักหน่อย! น่าเกลียดที่สุดอ่ะ ไหนบอกจะรับฟังไง รู้มั้ยว่าวันนี้อ่ะ เค้าเจออะไรบ้าบอเยอะแยะมากมายเลยนะ!"
เพื่อนสนิท: "...รักแกจัง"
จขบ:
เพื่อนสนิท: "เงียบแล้วสินะ คราวนี้เล่าได้ยัง?"
จขบ:
เพื่อนสนิท: "ที่พูดไปเมื่อกี้อ่ะ พูดจริงนะ ^^ แล้วรู้สึกดีขึ้นยัง"
จขบ:
เพื่อนสนิท: "สรุปจะเล่าให้ฟังมั้ย?"
จขบ: "อือ"
เพื่อนสนิท: "ก็เท่านั้นแหละนะ... คุยกันเสร็จเดี๋ยวก็ไปหาไรกิน แล้วเดี๋ยวคืนนี้ไปนอนเป็นเพื่อน โอเคมั้ย?"
จขบ: "อะ..อือ"
เพื่อนสนิท: "วันนี้เป็นวันซวยสินะ..."
จขบ: ".............."
เพื่อนสนิท: "......?"
จขบ: "...ไม่ซวยแล้วล่ะ..."
สรุป...
ที่เล่ามาทั้งหมดเพื่อจะบอกว่า...
"เพื่อนที่ดี คือคนที่สามารถเปลี่ยนวันที่ไม่ดีของเราให้เรารู้สึกว่ามันกลายเป็นวันดีได้ โดยไม่ต้องทำอะไรให้มันมากมาย"
เพราะฉะนั้น หาเพื่อนดีๆกันไว้นะคะ เพื่อนที่คอยอยู่เคียงข้างเราไม่ว่าเราจะเจออะไรมาก็ตามก็จะไม่ทิ้งเราไป แล้วจะรู้ว่า ชีวิตนี้มันจะดีขึ้นแยะ ฮี่ๆ ^_____^
ความรักและมิตรภาพจากเพื่อนมันเป็นอะไรที่ยิ่งใหญ่และสำคัญนะ จำกันไว้ โย่ว!!!